Pages

Monday, August 2, 2010

လင္းလက္ေနေစခ်င္ပါသည္

      တိ္တ္ဆိတ္တယ္လို႕ မဆိုသာေသာ္လည္း ဆူညံသံမ်ားနဲ႔ ကင္းေ၀းတဲ့ ဒီေနရာေလးကို ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း ေရာက္ခဲ့ျပန္ၿပီေကာကြယ္.....။

    ႏွင္းတို႔ရဲ႕ အေငြ႕အသက္နဲ႕ ေအးစက္ေနတဲ့ ေက်ာက္သားေလွကားထစ္မ်ားကို တစ္ထစ္ခ်င္း လွမ္းတက္ရင္းနဲ႔ပဲ ေက်ာက္ေတာင္ဘုရားေပၚကို ကၽြန္မ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ပင့္သက္တစ္ခ်က္ကို ႐ိႈက္ထုတ္လိုက္ရင္း အေမာေျဖကာ ဘုရားဝတ္ျပဳဖို႕ ေနရာကို မ်က္လံုးေဝ့ၿပီး ရွာၾကည့္လိုက္သည္။ အဟက္..  ရုတ္တရက္ စိတ္ထဲက ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ ျဖစ္ကာ အသံထြက္ရယ္လိုက္မိသည္။ ကၽြန္မဆိုတာက ဘယ္အရပ္၊ ဘယ္ေထာင့္ဆိုတာေတြ အစြဲရွိသူမွ မဟုတ္ပဲေလ။ ဘယ္ေနရာက ဝတ္ျပဳျပဳ ယံုၾကည္သဒၶါစိတ္ကသာ အဓိကလို႔ လူအျမင္ကပ္ေအာင္ ေႁကြးေၾကာ္ခဲ့သူေပပဲ.. ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္ ေနရာေရြးေနရတာလဲ နန္းႏုရယ္။

      အင္း.. အရင္တစ္ေခါက္က ေနရာေရြးကာ ထိုင္ခဲ့ေစသူကို သတိရေနတာပဲ မလား.......။ အေတြးထဲက အေမးနဲ႔အတူ မဆိုစေလာက္ေလး  တိုက္ခတ္သြား ေသာ ေလႏုေအးက အရိုးထဲထိပါ စိမ့္သက္သြားေစသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အသာေထြးပို္က္ရင္း အေႏြးထည္မပါေသာ အျဖစ္ကို ကၽြန္မ သတိထားမိလိုက္ သည္။

    “ဒီေလာက္ေအးေနတာကြာ အေႏြးထည္က မယူလာဘူး
     လာ ဒီဖက္တိုး.... ကိုယ္ေႏြးေအာင္ လုပ္ေပးမယ္”

     ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔အတူ အနားတိုးကပ္ကာ ရင္ခြင္ထဲ ေထြးေပြ႕ထားမည့္သူလဲ မရွိေတာ့ၿပီပဲ။

   ေလထုထဲက အမိႈက္တစ္စမ်ား မ်က္လံုးထဲ ဝင္သြားေရာ့လားမသိ ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြ က်ိန္းစပ္လာသည္။ လွ်ပ္တျပက္ အေတြးေတြနဲ႔ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ေတြေတြႀကီး ရပ္ေနမိရာကေန ဘုရားရင္ျပင္ဆီကို ကၽြန္မ ေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။ ၿပီး အေမ့ေရွ႕ေရာက္ေနတဲ့ အျပစ္ရွိ ကေလးငယ္လို က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလး ထုိင္ကာ နဖူးေပၚလက္စံုတင္ကာ ကၽြန္မ စိတ္လိုလက္ရ ဘုရားဝတ္ျပဳလိုက္သည္။ ဝတ္ျပဳအၿပီး ပံုမွန္အတိုင္း  ဆုေတာင္း၊ အမွ်ေဝလုိက္သည္။ ရြတ္ေနက် စာသားေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္     ႏႈတ္က သူ႕အတိုင္းသား ထြက္က်လာတဲ့ ဆုေတာင္းေတြေပါ့ေလ။

    “ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ
     ညီမေလးလဲ က်န္းမာစြာနဲ႕ လိုအင္ဆႏၵျပည့္ဝပါေစ
     သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလုံး ေဘးမသီရန္မခနဲ႕ က်န္းမာၾကပါေစ.
     ခ်စ္သူ “ေမာင္” လဲပဲ က်န္းမာ...”
         တံု႕ခနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ ဆုေတာင္းအတြက္ ကၽြန္မ စိတ္လက္မသက္သာစြာနဲ႕ပဲ မ်က္ခံုးတြန္႕လုိက္မိပါရဲ႕။ ေၾသာ္.. ခ်စ္သူေတြမွ မဟုတ္ေတာ့ပဲေလ......။ သူငယ္ခ်င္း မ်ားထဲမွာပဲ ထည့္လိုက္တာေပါ့ အင္း........။

    “ယေန႔ျပဳသမွ် ေကာင္းမႈကုသိုလ္အမွ် အားလုံး အမွ်၊ အမွ်၊ အမွ် ယူေတာ္မူၾကပါကုန္...”
      အဆံုးသပ္ သာဓုေခၚၿပီးတာနဲ႕ ကၽြန္မ ထရပ္လိုက္တယ္။ မိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားလုိ႔ လက္တစ္ဖက္ေထာက္ၿပီး ျပန္ထိုင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အမိႈက္ဝင္ထားတဲ့ မ်က္လံးုကေန မ်က္ရည္တစ္စက္ က်လာတယ္....။  ေၾသာ္.. ခုခ်ိန္မွာေတာ့  အမိႈက္ေလးတစ္စကလဲ မ်က္ရည္လမ္းေၾကာင္း တစ္ခုပဲေပါ့...။ ၾကမ္းခင္းရဲ႕ ေအးစက္တဲ့ အေတြ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္မ ၾကာၾကာ ထိုင္မေနသင့္ဘူးဆိုတာ သိေနတယ္။ ႀကိဳးစားၿပီး ကၽြန္မ ... ရင္ျပင္ဝရံတာဆီကို ေလွ်ာက္လာလုိက္တယ္။

    ဟိုးအေဝးမွာ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ လက္ေနလိုက္တာ..........။ ကၽြန္မကို စြန္႔ခြာသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ေမာင္တစ္ေယာက္ေရာ.. သူေနထိုင္ရာ ဘဝဝန္းက်င္မွာ လင္းလက္ေနပါရဲ့လား။ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ကၽြန္မရဲ့ စိတ္နဲ႔ခႏၶာ မွာ ေလာင္ကၽြမ္းေနေသာ အလြမ္းမ်ားျဖင့္ သူ႔ဘဝေလး ..............................
                   လင္းလက္ေနေစခ်င္ပါသည္။
                   လင္း လက္ ေန ေစ ခ်င္ ပါ သည္။
                   လ င္ း လ က္ ေ န ေ စ ခ် င္ ပါ သ ည္။
                   လ င ္ း လ က ္ ေ  န  ေ စ ခ ် င ္ ပ ါ သ ည ္ ။
                   လ  င  ္ း  လ  က  ္  ေ  န   ေ  စ ခ  ်  င  ္ ပ  ါ သ  ည  ္။

2 comments:

ကိုေဇာ္ said...

လင္းလက္ေနပါေစ................

ေဇာ္သိခၤ said...

လင္းလက္ေနပါေစ... ၾကယ္ပြင့္ကေလးေရ...
ေစာေစာက ရက္ေတြက မန္႕မရလုိ႕ အခုမွ ရလားလုိ႕ စမ္းၿပီး မန္ၾကည့္တာ...

ခင္မင္စြာျဖင့္
ေဇာ္သိခၤ