Pages

Friday, July 30, 2010

ကိုယ္ျပဳသည့္ကံ ပဲ့ထင္သံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမည္

    လြန္ခဲ့ေသာ ခုႏွစ္ႏွစ္ခန္႔ 2003 ဆီက ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔ တြဲေဖာ္တြဲဖက္ သူငယ္ခ်င္း ေလးေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေမေက်ာ္၊ စႏၵာ၊ ေအာင္လြင္ နဲ႔ ကၽြန္မ (နန္းေလေျပႏု) တို႔ သင္တန္းတစ္ခုကို အတူတကြ တက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ programming သင္တန္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။ သင္တန္းဆရာမ်ားက ေက်ာင္းဆင္းခါစ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ေလးေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ နည္းပညာကၽြမ္းက်င္ကာ စာသင္ၾကားျခင္းမွာလဲ ထူးခၽြန္တက္ေျမာက္သူမ်ား ျဖစ္သည္။
    သူငယ္ခ်င္းေတြ အတူတကြ တက္ျခင္း ျဖစ္သည္ေၾကာင့္ေရာ၊ ဆရာမ်ား၏ သင္ၾကားမႈ ေကာင္းမြန္သည္ေၾကာင့္ေရာ ကၽြန္မတို႔တေတြ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကသည္။ ဆရာမ်ားက တျခားၿမိဳ႕မွ လာေရာက္ကာ သင္တန္းဖြင့္ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ ငွင္းတို႔၏ နာမည္မွ အပ က်န္သည္ကို ကၽြန္မတို႔ မသိရွိၾကေပ။ သိရွိဖို႔ရန္လဲ မလိုအပ္ေပ။ အဓိက က ကိုယ္တက္ေရာက္သည့္ သင္တန္း ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးဖို႔ပင္ ျဖစ္သည္။
    ထိုသို႔ ေက်ာင္းမွာေရာ သင္တန္းမွာပါ တတြဲတြဲေနေနၾကသည့္ ကၽြန္မတို႔ ေလးေယာက္ကို သူမ်ားေတြ အားက် မနာလိုျဖစ္သည့္အထိပင္ ထိုသင္တန္း၏ သင္ၾကားမႈက စိတ္ေက်နပ္ေစခဲ့သည္။ ထိုအခါ အျခား သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ရာရားကို ထိုသင္တန္းတက္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔ေတြ တိုက္တြန္းၾကေလသည္။ ငါးေယာက္ျဖစ္သြားေသာ ကၽြန္မတို႔ အဖြဲ႔ ပိုၿပီးစုစည္းသြားကာ အိမ္ကလူေတြ မ်က္ေစ့ေနာက္သည့္အထိ လက္တြဲၿမဲၿမံ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကသည္။
    သင္တန္းေလးကိုလဲ တြယ္တာကာ ဆရာတို႔ကိုလဲ ေလးစားခ်စ္ခင္ခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဆရာမ်ားအတြက္ ကၽြန္မတို႔ ငါးေယာက္အဖြဲ႔က အနီးကပ္ တပည့္ရင္းေတြ ျဖစ္သြားၾကသလို ကၽြန္မတို႔အတြက္လဲ ဆရာမ်ားသည္ သူရဲေကာင္းမ်ား သဖြယ္ ျဖစ္လာၾကသည္။ လူတို႔၏ သေဘာသဘာဝ အရ ေလးစားၿပီ၊ ခ်စ္ခင္ၿပီ ဆိုလွ်င္ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အေကာင္းဖက္ကသာ ၾကည့္ျမင္ၾကေလ ရွိသည္။
    ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ ေအာင္ျမင္ေနၾကေသာ ကၽြန္မတို႔ကို သင္ၾကားျပသေပးေနသည့္ ဆရာမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သတင္းဆိုးမ်ား ထြက္စျပဳလာသည္။ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းမွာ ငွင္းတို႔ သင္ၾကားေပးေနေသာ တပည့္ေက်ာင္းသူမ်ားႏွင့္ ပါတ္သက္ရာမွ အစျပဳျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ သင္တန္းမွ မဟုတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္မတို႔ အဖြဲ႔အား ေမးျမန္းစပ္စုၾကသည္။  ဘကုန္းႏွင့္ စေသာ ေမးခြန္းမ်ား..။ လႏွင့္ ဆံုးေသာ ေမးခြန္းမ်ားအၾကားတြင္ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္း ငါးေယာက္ ေခါင္းမေဖာ္ႏို္င္ေအာင္ အလူးအလဲ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။
    ကၽြန္မ အပါအဝင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ အက်င့္ေလးတစ္ခုမွာ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သည့္ လူတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္ကသာ လက္ညွိဳးထိုး အျပစ္ဆိုခ်င္ဆိုမယ္ တျခားသူ အျပစ္ဆို ကဲ့ရဲ့ျခင္းကိုေတာ့ ဆက္ဆက္ထိ မခံႏိုင္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္ အဖြဲ႔ထဲတြင္ ေခါင္းေဆာင္လို ျဖစ္ေနေသာ လူမိုက္ဘြဲ႔ခံ ကၽြန္မႏွင့္ ေအာင္လြင္တို႔မွ ဆရာတို႔ဖက္မွ တက္ႏိုင္သမွ် ခုခံကာကြယ္ခဲ့ၾကသည္။
    လူသားအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္သက္ဝင္ၾကသည္မွာ အျပစ္တစ္ခုဟု ကၽြန္မ မထင္ျမင္မယူဆခ်င္ပါ။ ေက်ာင္းသူဖက္က စသည္ျဖစ္ေစ ဆရာ့ဖက္မွ စသည္ျဖစ္ေစ လူႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္ၾကသည္မွာ မုန္းတီးသည္ထက္ေတာ့ ပိုၿပီး နားဝင္ခ်ိဳပါသည္။ သို႔ေသာ္...................။
    ထို သို႔ေသာ္မွာ တာဝန္ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြန္မတို႔ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းရာ ျမန္မာမိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာက လိုက္နာရမည့္ စည္းကမ္းမ်ား၊ လိုက္နာသင့္ေသာ စည္းမ်ဥ္းမ်ား၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆိုေသာ္ လူ႔စည္း၊ ဘီလူးစည္း ဟု ဆိုရမည့္ စည္းမ်ား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ရွိေနသည္။ လြတ္လပ္ေသာ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္ၾကသည့္ အျဖစ္မွာ ... ဆရာ ႏွင့္ တပည့္ဟုေသာ စည္းေလး ရွိေနသည့္အတြက္ အမ်ားအျမင္ႏွင့္ အၾကားအတြက္ ကဲ့ရဲ့ျပစ္တင္ အတင္းဆိုစရာ ျဖစ္ေနသည္။
    ဆရာႏွင့္ တပည့္ လက္ထပ္သည့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြ မရွိဘူး မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ့ ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမက အစ ဆရာတပည့္ယူထားျခင္း ျဖစ္သည္။ မတူညီသည့္ အဆင့္အတန္းကို ညီမွ်ေအာင္ ညွိယူႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ျပႆနာ မရွိဟု ကၽြန္မ ထင္ျမင္သည္။ ဆရာက တပည့္ကို လက္ထပ္ယူသည့္အတြက္ လူအမ်ားေလးစားခံရသည့္ ဘဝမွာ နိမ့္ဆင္းေပးရေကာင္း ေပးရလိမ့္မည္။ ဆရာဘဝကို စြန္႔လႊတ္ေကာင္း စြန္႔လႊတ္ရလိမ့္မည္။ တပည့္မအေနႏွင့္လဲ အနေႏ ၱာအနႏၵ ဂိုဏ္းဝင္ ဆရာသမားကို လက္ထပ္ယူသည့္အတြက္ ဂိုဏ္းျပစ္သင့္သည္ မသင့္သည္ေတာ့ မသိ။ လူအမ်ားစု၏ ကဲ့ရဲ့ျပစ္တင္မႈကိုေတာ့ ခံယူရေပလိမ့္မည္။
    ကၽြန္မ ေတြးမိသည္မွာ ဆရာက တပည့္ကို ခ်စ္မိသည္မွာ အျပစ္တစ္ခုဟု မဆိုသာေပ။ သို႔ေပမယ့္ အားလံုးခံယူထားၾကသည့္ စည္းမ်ားမွ အစြန္းလြတ္ေစရန္ ဆရာဘဝကို စြန္႔လႊတ္လုိက္။ ဆရာ မဟုတ္ေတာ့သျဖင့္ တပည့္ေက်ာင္းသူႏွင့္ ပါတ္သက္သည္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ အေျခတူလူႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ႀကိဳက္ျခင္းသာ ျဖစ္သြားမည္။ ထိုအေနအထားကို ကၽြန္မသာ မဟုတ္ပဲ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လက္ခံႏိုင္ၾကသည္ ဆိုသည္ကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ လူ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ကို လိုက္ေမးကာ 72 : 28 အခ်ိဳးရရွိျခင္းျဖင့္ သိရွိခဲ့သည္။
    သို႔ေသာ္.. မထင္မွတ္ထားသည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထိုသည္မွာ ဆရာဘဝကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသာ ကၽြန္မတို႔၏ ဆရာက တပည့္ေက်ာင္းသူဖက္မွ စတင္ကာ ေမတၱာသက္ဝင္ခဲ့သျဖင့္ ထိုသို႔ ျဖစ္ရပါသည္ဟု ဆိုကာ လူအမ်ား သမုတ္ၾကသည့္ ျပစ္တင္ေဝဖန္မႈမ်ားကို တာဝန္မယူပဲ မိန္းကေလးဖက္ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား လႊဲခ်ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
    တစ္ခ်ိန္လံုး ေလးစားအထင္ႀကီးခဲ့ရသည့္ ထိုဆရာကို ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္သြားခဲ့ရသည္။ မည္သူ႔ ဖက္မွ စတင္သည္ျဖစ္ေစ.. ခ်စ္သူရည္းစားဘဝကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ ဖန္တီးယူလို႔ မရဘူးဆိုတာ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ေတြေတာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိေနသည့္ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ဘာအတြက္ ထုိသို႔ ဖန္တီးခ်င္ရသလဲဆိုတာ ကၽြန္မ ေတြးေတာမရပါ။
    အျခားေသာ သင္တန္းသားမ်ားေရွ႔ လူသိထင္ရွား လက္ေဆာင္လဲလွယ္ျခင္း၊ ကဗ်ာေရးစပ္ျခင္း၊ စာအျပန္အလွန္ေပးပို႔ျခင္း ..... စသည္ကို စိတ္ရွင္းရွင္း၊ လိပ္ျပာလံုလံုႏွင့္ ထိုဆရာ လုပ္ခဲ့သည္ကို ကၽြန္မအပါအဝင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိျမင္ၾကားခဲ့သည္။ ဤသည္မွာ ထိုတပည့္ေက်ာင္းသူ၏ ဖိတ္ေခၚမႈျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရပါသည္ ဆိုလွ်င္ ... သင္ၾကားခဲ့ဖူးသည္ကို မေထာက္ညွာပဲ ကၽြန္မ ေဝဖန္ခ်င္ပါသည္။ ထိုဆရာ ဦးေႏွာက္မရွိသူ တစ္ေယာက္ေပလား။ သို႔တည္းမဟုတ္. ကေလးတစ္ေယာက္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏိုင္သည့္ ကိစၥကို ေတြးေတာဆင္ျခင္ ႏိုင္သည့္ ညဏ္ရည္မ်ိဳး မရွိသူ တစ္ေယာက္လား။
    ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခုခံကာကြယ္ေပးခ်င္ေသာ္ျငား ဖံုးဖိလို႔ မရႏိုင္သည့္ အက်င့္ဆိုးကို ထိုဆရာ ပိုင္ဆိုင္ထားသည္မွာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ သင္တန္းသားေတြ တရုန္းရုန္းႏွင့္ ေဝစည္ေပ်ာ္ရႊင္စရာ သင္တန္းအျဖစ္ကေန ခပ္က်ဲက်ဲ ခပ္ပါးပါး သင္တန္း ျဖစ္လာသည္ကို ထိုင္ၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ စိတ္ေတာ္ေတာ္မေကာင္းပါ။ ကၽြန္မတို႔အေနႏွင့္ အဖတ္ဆည္လို႔ မရႏိုင္သည့္ ထိုအျဖစ္အတြက္ ဘယ္လိုမွတ္ခ်က္မ်ိဳးမွလဲ မေပးခ်င္ေတာ့ပါ။
    နင္တို႔ ဆရာက အဲလိုႀကီးဆို... ။ ဒါဆို နင္တို႔ သင္တန္းက ဆရာေတြ အဲလိုလုပ္ေနတာကို အကာအကြယ္ေပးထားတဲ့ သင္တန္းႀကီးေပါ့... ။ နင္တို႔သင္တန္းႀကီးက ... ။ ... ။ ..........။ ......................။
    ကၽြန္မရဲ့ ေခါင္းထဲတြင္ ရွိသည္က ဆရာအဝတ္ကို လႊမ္းၿခံဳထားသ၍ ထိုသူသည္ ဆရာတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ယခင္က ထားရွိခဲ့သည့္ ေလးစားမႈ၊ အထင္ႀကီးမႈမ်ား မရွိသေလာက္ ေလ်ာ့ပါးသြားမည္လားေတာ့ ကၽြန္မ မသိႏိုင္။ သည္လိုႏွင့္ပင္ ကၽြန္မ သင္တန္းဆီသို႔ အေရာက္အေပါက္နည္းသြားသည္။ ဆရာ့အတြက္ႏွင့္ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျငင္းရခုန္ရသည္။ အေတြးအျမင္ေတြ ကြဲလြဲရသည္။ ကာယကံရွင္ ႏွစ္ေယာက္က ေနသာသလို ေနေနၾကသည့္အခ်ိန္တြင္ သူတို႔အတြက္ က်န္သူမ်ား ေသြးကြဲၾကရသည္။
    ........................................................................................။
    ဆရာႏွင့္ တြဲဖက္ေရးသားေနေသာ ပေရာ့ဂ်က္ ကိစၥအတြက္ ဆရာႏွင့္ ေတြ႔ဆံုသည္၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သည္၊ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည္။ ထိုသည္မွ လြဲ၍ ကၽြန္မႏွင့္ ဆရာ့ အၾကား ဘာမွ် မရွိေတာ့ပါ။ ကၽြန္မကို သင္ၾကားျပသခဲ့ဖူး၍ ဆရာျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တစ္ေယာက္ အျဖစ္သာ က်န္ရွိေတာ့သည္။ ဒီလိုလူမွန္းသိေနတာေတာင္ တြဲၿပီး လုပ္ကိုင္ေနေသးလားဟု ကၽြန္မ ေမးခြန္း အထုတ္ခံရသည္။ သူ႔ ပုဂိဳလ္ေရးကိစၥမွ လြဲလွ်င္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဆရာသမားေကာင္းတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မမသိေသာ နည္းပညာမ်ားႏွင့္ ပေရာ့ဂ်က္ ေရးသားနည္းမ်ားကို နည္းျပလမ္းညႊန္ခဲ့ေသာ ဆရာသည္ ဆရာပင္ျဖစ္သည္။
    သူတို႔ႏွစ္ဦး ကိစၥႏွင့္ ပါတ္သက္၍ မည္သူ႔ဖက္္ကမွ ကာကြယ္ေျပာဆိုျခင္းမ်ိဳးလဲ မလုပ္ေတာ့ပါ။ မည္သူမျပဳ မိမိမႈပင္ ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းရွိ၍သာ အက်ိဳးျဖစ္ခဲ့ရျခင္းပင္ မဟုတ္ပါလား။ မည္သူေျပာခဲ့မွန္း မသိေပမယ့္ အိမ္အမ်ားစုမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေလ့ရွိေသာ စာသားေလးတစ္ခုကိုသာ ၾကားေယာင္မိသည္။
    ကိုယ္ျပဳသည့္ကံ ပဲ့ထင္သံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမည္။


ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
နန္းေလေျပႏု

Monday, July 26, 2010

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ............. ကၽြန္မကေတာ့ လြမ္းေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။

 27.12.2009 တြင္ ေရးျဖစ္ခဲ့ေသာ စာစုေလး ျဖစ္ပါသည္။

2008 ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ 27 ရက္ ကေန ဒီေန႔ 2009 ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ 27 ရက္ေန႔အထိ ရက္ေပါင္း 365 ရက္တိတိ။ နာရီျဖင့္ဆိုလွ်င္ 8760 နာရီ၊ မိနစ္ျဖင့္ဆိုလွ်င္ 525600 မိနစ္၊ စကၠန္႔ဆိုပါက သံုးရာတစ္ဆယ့္ငါးသိန္းႏွင့္ သံုးေသာင္း ေျခာက္ေထာင္ စကၠန္႔ခန္႔ ၾကာေလၿပီ။ တစ္လေလာက္ ခြဲရတာေလးကိုေတာင္ မ်က္ရည္က်မိေအာင္ ၀မ္းနည္း တက္ေသာ ကၽြန္မဒီမွ်အထိ သူနဲ႔ ခြဲခြာေနႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ဘယ္တုန္းကမွ ထင္မွတ္မထားခဲ့ဘူးပါ။ သို႔ေသာ္ မယံုၾကည္ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ သူနဲ႔ ကၽြန္မ ေ၀းကြာခဲ့တာ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ေလၿပီ။

ေလးႏွစ္စာ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ခင္မႈ၊ ရင္းႏွီးမႈ၊ တြယ္တာမႈ၊ ျမတ္ႏိုးမႈ၊ ယံုၾကည္မႈ၊ ေလးစားမႈ၊ ၾကင္နာမႈတို႔ကို ေမ့ ပစ္ဖို႔ရာ တစ္ႏွစ္ဆိုေသာ အခ်ိန္သည္ လံုေလာက္ပါရဲ႕လား။ သူေရာ ကၽြန္မကို ေမ့ပစ္လိုက္ႏိုင္ၿပီလား။ သို႔တည္းမဟုတ္ ကၽြန္မလို မဟုတ္ရင္ေတာင္ တိုက္ဆိုင္မႈ ရိွတဲ့အခါတိုင္း ကၽြန္မကို သတိရျဖစ္ပါရဲ႕လား။ အရာရာကို လက္ေတြ႔က်က် ႐ႈ႕ ျမင္တတ္ေသာ သူသည္ ကၽြန္မလို အခ်ိန္တိုင္း လြမး္ဆြတ္ခံစားေနမည့္သူ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ အၿပီးတိုင္ ေဖ်ာတ္ဖ်တ္၍ မရေသာ မွတ္ညဏ္အစိတ္အပိုင္းထဲမွ အပ သူ႔ရင္ထဲတြင္ ကၽြန္မ ရွိမေနေတာ့မွာလဲ ေသခ်ာ ပါသည္။

ကၽြန္မကေတာ့ လြမ္းဆြတ္မႈကို ေရလဲလို စားသံုးကာ သူနဲ႔ ပါတ္သက္သမွ်ကို ရင္ထဲမွာ သိမ္းဆည္းၿပီး ေ၀ဒနာကို ထမ္းပိုးေနသူျဖစ္သည္။ လြမ္းတယ္ဆိုတာ ရင္ထဲမွာ ဆို႔နစ္လာေအာင္ သတိရတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား။

Sunday, July 25, 2010

...............................

အခုဆို
ႏွင္းေတြလည္း က်ိတ္က်ိတ္ၿပီး ငိုလို႔
ေျမနီတိုက္ (၃၆ )ေရွ႔က ပု႑ရိပ္တန္းေလးလည္း
ဗို္လ္ကေတာ္ပင္တန္းေလးလည္း တိက္တိက္ေလး စိုလို႔။
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ေသြးေၾကာေတြ
ေအးခဲရပ္ေငးေနသြားတဲ့ည
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း မ်က္၀န္းေတြ
အားေလ်ာ့နာက်င္သြားတဲ့ည
ေလာကဓံရဲ့ ဘက္ေတာ္သားေတြ
ဗံုေမာင္း ၿခိမ့္ၿခိမ့္ခတ္လိုက္တဲ့ည
ရင္တစ္ခုလံုး မတို႔ထိရဲေအာင္ ေၾကမြနစ္စူး
ငါ့ရင္ခြင္မွာ မင္းမရွိဘူး
မင္းမရွိတဲ့ ငါ့ရင္ခြင္မွာ ဘာဆိုဘာမွလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး................။

Thursday, July 22, 2010

ညည္းခ်င္း

ခုတေလာ ဘာစာမွ ေရးခ်င္စိတ္မရွိဘူး ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ..
ေက်ာင္းမွာလဲ အဆင္မေျပဘူး
ဒါက ညည္းစရာတစ္ခု မဟုတ္တဲ့အတြက္ မညည္းေတာ့ပါဘူး
.... နဲ႔လဲ အဆင္မေျပဘူး
ဒါလဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုတ္တာ မညည္းေတာ့ပါဘူး
ဒါဆို ဘာညည္းခ်င္ေသးတာလဲ
ဘာကိုမွ မညည္းခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ညည္းလို႔လဲ မရတဲ့အေၾကာင္း
ညည္းမလို႔ေလ.
ဟုတ္တယ္ဗ်ာ...

ရာသီဥတုကလဲ ပူလိုက္တာ
ေလကလဲ တိုက္တာ ၾကမ္းလိုက္တာ
ၾကယ္ေတြကလဲ မွိန္ေနလိုက္တာ
ငွက္ေလးေတြလဲ ၿငိမ္ေနလိုက္တာ
ပန္းပြင့္ေလးေတြလဲ မိႈင္ေနလိုက္တာ
ဖုန္းလိုင္းေတြလဲ ၾကပ္ေနလိုက္တာ
အင္တာနက္လိုင္းေတြလဲ ေႏွးေနလိုက္တာ

ရာသီဥတု ပူတာကို ျပဳျပင္ဖန္တီးယူဖို႔ မတက္ႏိုင္ေသးဘူး
ေလတိုက္ၾကမ္းတာကိုလဲ ညွိယူဖို႔ မတက္ႏိုင္ေသးဘူး
ၾကယ္ေတြမွိန္ေနတာကိုလဲ ေတာက္ပေစဖို႔ မတက္ႏိုင္ေသးဘူး
ပန္းပြင့္ေလးေတြ လန္းဆန္းေစဖို႔ မတက္ႏိုင္ေသးဘူး
ဖုန္းလိုင္းေတြ ၾကပ္တာကလဲ နည္းလမ္းမေတြ႔ေသးဘူး
အင္တာနက္လိုင္းေတြ ျမန္ႏႈန္းျမွင့္ဖို႔ ........ အင္း မေတြ႔ေသးဘူး မတက္ႏိုင္ေသးဘူး

ညည္းေတာ့ပါဘူးဗ်ာ ဒါေတြအေၾကာင္းကို
ကဲ...
ခြင့္လႊတ္ပါ
ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္............။

Tuesday, July 20, 2010

တစ္မိုးေအာက္

ေျမကမာၻႀကီးရဲ့အေပၚ
ေကာင္းကင္တစ္ခုတည္းေအာက္
ရွင္သန္ခြင့္တူညီေနသေရြ႕
မေ၀းဘူးဆိုေပမယ့္လည္း....

ခ်စ္ျခင္းေတြ ရွင္းသန္႔ေနရင္
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ၾကား
ဘယ္လိုအရာနဲ႔မ်ိဳးနဲ႔မွ
ကာဆီးမထားဘူးဆိုေပမယ့္လည္း...

အနားမွာအတူရွိမေနတာကလြဲရင္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း၊
ျပည့္စံုျခင္း၊ လိုအပ္ျခင္း
အားလံုးကို ထပ္တူဆိုေပမယ့္လည္း

ေမာင္ေရ
ကၽြန္မရင္ထဲက အလြမ္းေတြကို...
စာနာနားလည္ဖို႔ အခြင့္ရွိမယ္ဆိုရင္
တစ္မိုးေအာက္မွာ ေနခြင့္ျပဳပါေနာ္...။

ရင္ၿငိမ္းပန္း(ပခုကၠဴ)
18-3-10 (17:14)

Saturday, July 17, 2010

အမွတ္တရ ရွိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား

အမွတ္တရဆိုတာ ဘာကို ေျပာတာပါလိမ့္......။

အျဖစ္အပ်က္၊ အေၾကာင္းအရာ၊ ေနရာေဒသ၊ ေန႕စြဲ၊ စိတ္ခံစားမႈ၊ လူပုဂၢိဳလ္ ဒါမွမဟုတ္ ပစၥည္းေတြလား.......။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ရွိခဲ့တဲ့ အရာဟာ သူႏွစ္သက္ေသာ ပစၥည္းကို လက္ေဆာင္ရတဲ့ေန႕ ဒါမွမဟုတ္ ဆံုး႐ံႈးလက္လႊတ္ရတဲ့ေန႕ ျဖစ္ေနႏုိင္တယ္။ ေနရာေဒသ တစ္ခုဟာလဲ အမွတ္ရစရာ ပဲေပါ့။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရရွိပိုင္ဆို္င္တဲ့ေန႕ကို အမွတ္ရေနႏိုင္သလို ၀မး္နည္းနာက်င္ခံစားခဲ့ရတာကလည္း အမွတ္တရ ျဖစ္ေနႏိုင္တာပဲေလ....။ 

ကိုယ့္အေပၚမွာ ဂရုစိုက္ ၾကင္နာတဲ့သူကို အမွတ္ရတက္သလို စိတ္နာက်ည္းမႈေတြ ေပးတဲ့သူကိုလဲ မေမ့တက္ၾကဘူးပဲ။ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရေတြကေရာ ဘာေတြမ်ားလဲ......ေတြးၾကည့္မိတယ္။ အခုအသက္အရြယ္အထိ ေဖေဖရဲ႕ အရိုက္ကို သံုးခါတိတိ ခံခဲ့ရဖူးပါသည္။ 

Friday, July 16, 2010

ပန္းပြင့္အမုန္း

ရင္နဲ႔ရင္းကာ

ေပးအပ္လိုက္္ေသာ

ခ်စ္ျခင္းမ်ားတြက္

ျပန္ရလိုက္ေသာ.....

အမုန္းမ်ား......

ပန္းသို႕ေျပာင္းကာ

ေလာကအားလံုး

ရနံ႕သင္းပ်ံ႕

ေစသတည္း..........။

Wednesday, July 14, 2010

အလြမ္းက႑

ရင္နဲ႕မမွ်
လြမ္းရတာေတြ
ဖြင့္လွစ္အန္ခ်
ဒီပို႕စ္ေလးမွ
လႊင့္ထုတ္လိုက္သည္
ႏွလံုးသားမွတဆင့္
ေရဒါကိုဖြင့္
နားစြင့္ပါ..........။

ရင္ၿငိမ္းပန္း(ပခုကၠဴ)

Monday, July 12, 2010

ပလပ္စတစ္ ဒိုင္ယာရီ

ေကာင္မေလးရယ္...
အဆံုးမဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ႕
အၾကင္နာေတြ ယိုဖိတ္
ဒီရင္က အခ်စ္စိတ္ေတြကို
တိက္တိက္ေလး ၀န္ခံ
ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္ျပန္ေ၀ဖန္ရင္း
ေျခလွမ္းေတြ ေနာက္ဆုတ္ခဲ့ရတာ..........

တကယ္ဆို
ငါ့ရဲ႕ စိတ္ေတြကိုက
ေျမႀကီးကို ထိုးခြဲထြက္ရတဲ့
မိႈတစ္ပြင့္ရဲ႕ ထိပ္ဖူးလို
ေပ်ာ့မလုိလိုနဲ႕ မာရင္း...
မာသေယာင္ေယာင္နဲ႕ ေပ်ာ့ေနခဲ့တာ..

Wednesday, July 7, 2010

ခြဲခြာခ်ိန္

ရင္ထဲမွာ နာက်င္လြန္းလို႕
စကားတစ္ခြန္းေတာင္ မေျပာခ်င္ဘူး
”က်န္းမာေရးကို ဂရုစို္က္.
သတိရရင္ စာေရး”
မင္း ေျပာခဲ့တဲ့ စကား......
ငါ ခုထိ ၾကားေယာင္ဆဲပါ.။

စိတ္မေကာင္းဘူး ခ်စ္သူရယ္
ငါ ႀကိဳးစားဖန္တီးေပမယ့္
အရည္ၾကည္၀ိုင္းတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႕မို႕
အၿပံဳးဆိုတာ...
မပီျပင္ခဲ့ဘူး.........။

ရခဲလွတဲ့ အတူရွိေနခ်ိန္ေတြရဲ႕
ေနာက္ဆံုးမိနစ္ေတြမွာ
မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကတဲ့..
တုိ႕ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ လက္ေတြဟာ
ဘာလို႕ ေအးစက္ေနရတာလဲ..။

ကားဟြန္းတီးသံ၊ စကားေျပာသံ
ေအာ္ဟစ္ဆူညံသံေတြရဲ႕ ၾကားမွာ
ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကမၻာက
ဘာလို႕မ်ား......
တိက္ဆိတ္ေနခဲ့တာလဲ..။

တြဲလက္ကိုျဖဴတ္ၿပီး
မင္းကို ေက်ာေပးလိုက္ခ်ိန္မွာ
ငါ့ ပါတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး
ေအာက္ဆီဂ်င္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသလိုမ်ိဳး
ရင္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္...
ကေလးတစ္ေယာက္လို ေအာ္ငိုမိမတက္ပါပဲ..။

အနားမွာ အၿမဲအတူေနခ်င္ေပမယ့္
မျဖစ္ႏို္င္ေသာ.. မျဖစ္သင့္ေသာ..
.......................ေသာ
ေခါင္းစဥ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕
နင္နဲ႕ငါ ခြဲရဦးမယ္....။

ခ်စ္သူေရ
ျပန္မဆံုေသးခင္အခ်ိန္အထိ
တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီေန
တုိ႕.....
သတိေတြ ရေနၾကမယ္ေနာ္.......။ ။

ရင္ၿငိမ္းပန္း( ပခုကၠဴ)

အသည္းကြဲ ေဝဒနာ

အေတြ႔အႀကံဳတဲ့လား

အရသာက ခါးသက္လိုက္တာ

တစ္ဘ၀စာ ေသရာပါတဲ့အထိ

ရင္ဘတ္မွာ ၿငိခဲ့တာက ခက္တယ္....။

ရင္ၿငိမ္းပန္း(ပခုကၠဴ) 

Tuesday, July 6, 2010

တစ္လမ္းသြား

ခ်စ္သူ
ကိုယ္တိုင္က လိုလိုလားလား
မွားယြင္းခဲ့တာမို႔
အျပစ္လို႔လဲ မယူရက္ခဲ့ပါဘူး

ငါ့စိတ္၊ ငါ့၀ိဥာဥ္ကို
အပိုင္စားေပးခဲ့ၿပီးၿပီပဲ
က်န္တာေတြလဲ အေရးမႀကီးေတာ့ပါဘူး

Monday, July 5, 2010

စာေရးသူ



သူမသည္ အေပ်ာ္တမ္း ဝါသနာရွင္အဆင့္ စာေရးသူတစ္ေယာက္သာျဖစ္သည္။ မ်ိဳးရိုး၊ ဗီဇ တစ္ခုတစ္ေလမွ မရွိပဲႏွင့္ စာေရးသားျခင္းကို ႏွစ္သက္စြဲလမ္းသူ ျဖစ္သည္။ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းရာ ေဒသႏွင့္ ပါတ္ဝန္းက်င္ ဌာနတို႔က စာေပႏွင့္ နီးစပ္ရာ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ခဲ့ျခင္းလား သူမ ေတြးၾကည့္မိသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ တစ္အိမ္တည္းေန ညီမငယ္ ျဖစ္သူက အဲေလာက္ ဝါသနာ မျပင္းထန္။ သူမသည္သာ စာမေရးရရင္ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပိုးက ကပ္ညိတြယ္ခဲ့သည္။

သူမ၏ မိဘမ်ား ဖြင့္ထားေသာ “ေလေျပႏု” ဟုေသာ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလး၏ မွိန္ပ်ေသာ အလင္းေရာင္ ေအာက္တြင္ သံုးတန္းကေလးအရြယ္ ႏွင့္ မလိုက္ဖက္စြာ စာအုပ္ေတြကို တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ ေလာဘတႀကီး ဖတ္ခဲ့ရာမွ ယခုအသက္အရြယ္အထိ စာဖတ္ျခင္းကို အလုပ္တစ္ခုလို လုပ္ကိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ စာဖတ္ရင္းျဖင့္ပင္ စာေရးခ်င္စိတ္ ေပၚေပါက္လာသည္လား သူမ မေဝခြဲႏိုင္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျမင္ကြင္းတစ္ခု၊ ယပ္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္း ျဖင့္လဲ သူမအတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ စာတစ္ေၾကာင္း ျဖစ္လာခဲ့ဖူးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

စာေရးသည္၊ ကဗ်ာေရးသည္ မွန္သည္။ သူမ ေရးေသာ စာ၊ ကဗ်ာမ်ားမွာ မည့္သို႔ေသာ အမ်ိဳးအစားမ်ား ျဖစ္ပါသနည္း။ ထိုေမးခြန္းကို ေမးလာလွ်င္ သူမ ၿပံဳးၿပီးပဲ ေခါင္းယမ္းျပမည္ ထင္သည္။ သူမ ေရးခဲ့သည့္ ကဗ်ာ ဆယ္ပုဒ္ ရွိလွ်င္ ခုႏွစ္ပုဒ္က အခ်စ္၊ အလြမ္း ကဗ်ာမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမအား အခ်စ္ကဗ်ာေရးသူ သို႔မဟုတ္ အခ်စ္ဝတၳဳေရးသူ ဟူ၍ ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့ေသာ္ သူမ ျငင္းဆန္မည္ မဟုတ္ပါ။ သို႔အတူ လက္ခံမည္လဲ မဟုတ္ပါ။ သူမသည္ ဝါသနာအရသာ စာေရးျခင္း ျဖစ္၍ သူမ၏ စာမ်ားကို ေခါင္းစဥ္တပ္လိုေသာ ဆႏၵမရွိပါ။

Saturday, July 3, 2010

ညီေလး သိဖို႔ ေရးတဲ့စာ

ညီေလး သိဖို႔ ေရးတဲ့စာ

ညီေလးရာ မင္းက မသိဘူး.........
သန္းေျခာက္ဆယ္ရဲ့ ထက္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္က
ယူရိုေငြ တစ္က်ပ္မျပည့္တဲ့ ေငြသားအတြက္
တစ္ေနကုန္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့အေၾကာင္း
မင္းက မသိပါဘူး  ညီေလးရယ္......။

အဲလိုပဲ........
အခြင့္မ်ား ရွိခဲ့ရင္
“ေျပာင္းထမင္းစားသူမ်ား”ကို ခံစားေရးဆဲြဖို႔
ဗန္ဂိုးကို တို႔ရပ္ကြက္ထဲ ဖိတ္ေခၚခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း
မင္း သိမွာ မဟုတ္ဘူး ညီေလး.......။

သူတို႔ေတြရဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာ
ခ်စ္ၾကည္ေရးဆိုတာ မသိဘူး
အတိုက္အခံဆိုတာ နားမလည္ဘူး
မနက္ခ်က္မယ့္အိုး ဆန္ရွိေနဖို႔ပဲ လိုတယ္ဆိုတာ
ညီေလး မင္း ေတြးထင္မိမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။

Friday, July 2, 2010

ေမတၱာနယ္ေျမ

ေမတၱာနယ္ေျမ
....................
ဗီစာမလို
ကြန္ယက္မသံုး
တစ္ကမၻာျပဳန္းလဲ
ခရီးမဆံုးႏိုင္ပါေပ......။

ရင္ၿငိမ္းပန္း (ပခုကၠဴ)

Thursday, July 1, 2010

သူနဲ႔ကၽြန္မ

*မ်က္ႏွာမူရာ ဘယ္ဖက္ကုိပဲ လွည့္လွည့္
  ခ်စ္သူရဲ႕ ကိုယ္သင္းနံ႔ကို မရတာ ၾကာၿပီ........။

*အမ်ိဳးသားေကာင္း ေယာကၤ်ားတို႔ရဲ႕ ၀တ္စံုကို
 ျပည့္စံုလံုၿခံဳေအာင္ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး
 ပိရိေသခ်ာတဲ့ ႏႈတ္ခမး္ပါးတို႔က
 အၿပံဳးတုတစ္ခုကို ဖန္တီးကာ
 သူ ႏႈတ္ဆက္သြားတဲ့ အဲဒီညက
 ကၽြန္မ မ်က္၀န္းမွာ စံပယ္ေတြ တလက္လက္ထလို႕။

*မိနစ္ေတြရဲဲ႕ စကၠန္႕တိုင္းမွာ
 အရိပ္လို မခြဲမခြာ ထာ၀ရအတူေနလိုသူကိုမွ
 ကတိ၊ သစၥာ၊ မွာတမ္းစကားေတြ အထပ္ထပ္ေႃခြရင္း
 “အသက္“လို႕ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးဆီကို
 လက္မျပပဲ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေသာ
 သူ...........။

*“ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အတူရွိေနႏိုင္ဖို႕
 တို႕ေတြ ခဏခြဲၾကဦးစို႕ေနာ္“
 ထိုစကားစုကို
 ေလးခုေျမာက္ ျပကၡဒိန္အား ၾကည့္ရင္း
 တစ္ျခမ္းျမင့္ အၿပံဳးနဲ႕ ေရရြတ္တက္လာခဲ့ေသာ
 ကၽြန္မ............။

*လုပ္ငန္းခြင္ရဲ႕ တာ၀န္နဲ႕ ၀တၱရားကို
 မလစ္ဟင္းပဲ တိက်စြာေက်ပြန္တက္ေပမယ့္
 ခ်စ္သူထံအား တစ္လတစ္ေစာင္ေသာ္မွ်
 စာမွန္မွန္ေရးဖို႕ သတိေမ့ ပ်က္ကြက္တက္ေသာ
 သူ.............။

*ဒိုင္ယာရီထဲမွာ အနီေရာင္ၾကက္ေျခခတ္ေတြ
 တစ္ခုတိုးလာတိုင္း၊ တိုးလာတိုင္း
 ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းစြာ ငို႐ိႈက္ရာကေန
 ေအးစက္ေျခာက္ကပ္စြာ ရယ္ေမာတက္လာေသာ
 ကၽြန္မ............။

*စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ
 အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို
 မသိဟန္ေဆာင္ လစ္လ်ဳ႐ႈ႕တက္လာေသာ
 သူ.........
 ကၽြန္မ ရင္ထဲကို ျမင္ေအာင္လွမ္းမၾကည့္ျဖစ္ဘူး။

*အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညဖက္ေတြရဲ႕
တစ္ကိုယ္ေရ လြမ္းဆြတ္မႈေတြမွာ
ေအးစက္ေစးထန္းတဲ့ လက္အစံုကို
တမ္းတမႈေတြ ပါ၀င္တဲ့အေၾကာင္း.........
ကၽြန္မ........
သူ႕ကုိ ျပန္မေျပာျပျဖစ္ဘူး။

*”ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးဖို႕ ေနာက္ႏွစ္လွမ္းဆုတ္ရတယ္”တဲ့
 ေရြ႕လွ်ားေျပာင္းလဲမႈအတြက္
 ဖိနပ္အသစ္ကို ခ်မစီးရဲခဲ့တဲ့
 သူ နဲ႕ ကၽြန္မ .........
 ေျခႏွစ္လွမ္းကို ၿပိဳင္တူဆုတ္လိုက္မိတာ
 ေလးလွမ္းမကဘူး ေ၀းသြားခဲ့တယ္။

*ဒီလိုနဲ႕ပဲ
 နာရီလက္တံေတြရဲ႕ ဦးတည္ရာကို
 ေနာက္ေက်ာေပး ဆန္႕က်င္လိုက္တာ
 ပိုေနၿမဲ၊ က်ားေနၿမဲ အျဖစ္မွာ ေ၀းေနဆဲ၊ လြမ္းေနဆဲ......
 သူ နဲ႕ ကၽြန္မ ........... ႏွစ္ေယာက္သားေလ
 .... ပိုေနေ၀း၊ ၾကာေနေ၀း.....။    ။

ရင္ၿငိမ္းပန္း (ပခုကၠဴ)

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေလ

နားလည္မႈဆိုတာ တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ ရပ္တည္လို႔႔ရတာမဟုတ္ဘူးေလ။
ခံစားရတာ မ်ားလြန္းလာရင္.. တစ္ဖက္ဖက္ကိုေတာ့ တိုးသြားမွာပဲ..
အခ်စ္နဲ႔ အမုန္းၾကားမွာ မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းပဲ ျခားတာပါကြယ္
ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မတင္ပါဘူး..
ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈ.. ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ကမာၻေလးအတြက္ ကိုယ္တုိင္ပဲ ရင္စည္းခံရံု
ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့...
ကၽြန္မ.. အခ်စ္နဲ႔ ေ၀းခ်င္တယ္...