Pages

Sunday, June 6, 2010

တဝမ္းပူ ႏွင့္ အမွတ္တရမ်ား အပိုင္း - 1 -

တ၀မ္းပူဆိုတာ နန္း ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ညီမေလးရယ္လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိထားၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ နန္းထက္ သံုးႏွစ္ေလာက္ ငယ္ေပမယ့္ နန္းထက္ သံုးဆေလာက္ လည္တဲ့ ကေလးမေလးပါ။ သူရဲ့ နစ္နိမ္းက တိုမိုကိုေလး ျဖစ္တဲ့အတြက္ နန္းက သူ႔ကို တ၀မ္းပူ လို႔ အမည္၀ွက္ေလး ေပးျဖစ္ခဲ့တာ။

တ၀မ္းပူက နန္းနဲ႔ေတာ့ ပံုစံမတူဘူး။ နန္းက သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း ေပါတယ္။ စကားေျပာတယ္။ ဟိုေနရာ စပ္စပ္ ဒီေနရာ စပ္စပ္နဲ႔။ တ၀မ္းပူမွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ လက္ခ်ိဳးေရလုိ႔ ရတဲ့အထိ နည္းပါးတယ္။ ၿပီး အစ္မရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လိုက္ကပ္ေပါင္းတယ္။ စကားလည္း နည္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခြန္းဆုိ တစ္ခြန္း ထိမိေအာင္ေတာ့ ပိႆာေလး ေဘးပစ္သလို ေျပာတတ္တယ္။ အေနေအးတယ္လို႔ ဆိုၾကပါစို႔။ သူ႔အေၾကာင္း အမွတ္တရေတြကို စာေရးမယ္ဆိုၿပီး စိတ္ကူးရလာတာနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ဖန္တီးခဲ့တာပါ။

တစ္ရက္ .. နန္း တို႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ တီဗီေရွ႔မွာ ကာတြန္းကားထိုင္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမေမက ေရွ႔ကေန ျဖတ္သြားရင္း စကားတစ္ခြန္း ေျပာသြားတယ္။ “ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ မေျပာေလာက္” တဲ့။ ေမေမ့ေနာက္ေက်ာကို ေငးၿပီး ေမ ဘာေျပာသြားတာလဲ မသိဘူး ဆိုတဲ့ အေတြး ခဏ၀င္လာၿပီး နန္း တီဗီပဲ ဆက္ၾကည့္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တ၀မ္းပူက ရုတ္ခ်ည္းဆို ထသြားတယ္။ နန္းကေတာ့ တီဗီၾကည့္မပ်က္ဘူးေလ။ ခဏေနေတာ့ တ၀မ္းပူရယ္ေလ မုန္႔ထုပ္ႀကီး လက္ကဆြဲလို႔ ျပန္ထြက္လာတယ္။ ဘာေတြလဲလို႔ နန္းက ေမးေတာ့.. “ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ မေျပာေလာက္ ဓႏုျဖဴက ငွက္ေပ်ာေျခာက္” တဲ့။ ေမေမ ေျပာသြားတာကို စဥ္းစားၿပီး လိုက္ရွာတာေလ။ အဲ့လို တ၀မ္းပူ။

“မမႀကီး.. 2 နဲ႔ 2 ေပါင္း ဘယ္ေလာက္လဲ”
”4 ေပါ့ဟ လြယ္လြယ္ေလး”
“မွားတယ္... ေပါင္မုန္႔ေလးလံုး”
အဲဒါက ေပါင္မုန္႔စားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ နန္းကို ေမးတတ္တဲ့ တ၀မ္းပူရဲ့ ပေဟဠိ။ အာလူးေၾကာ္စားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ “မွားတယ္ အာလူးေၾကာ္ ေလးထုပ္”။ ေဖ်ာ္ရည္ ေသာက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ဆို “မွားတယ္ ေဖ်ာ္ရည္ ေလးဗူး”။ ငွက္ေပ်ာသီးစားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ဆို “မွားတယ္ ငွက္ေပ်ာသီး ေလးလံုး”။ အဲလို လူလည္က်တတ္တဲ့ တ၀မ္းပူ။

မန္းေလးမွာ ေက်ာင္းတက္စဥ္ကေပါ့.. နန္း နဲ႔ သူ ေစ်းထဲမွာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားေနတုန္း ဆိုင္ထဲကို ေကာင္ေလးေတြ ႏွစ္ေယာက္၀င္လာၾကတယ္။ ဆိုင္ရဲ့ ပံုစံက ေခါက္ဆြဲျပင္တဲ့ စားပြဲကို ထိုင္ခံုေတြ ၀ိုင္းပတ္ထားတာမ်ိဳးေလ။ အဲ့ေကာင္ေလးေတြ ထိုင္တဲ့ေနရာက နန္းတို႔နဲ႔ဆို တိုင္တစ္လံုးပဲ ျခားတာ။ ေကာင္ေလးေတြ ၀င္လာကတည္းက တ၀မ္းပူ က နန္းကို ကာၿပီး ကြယ္ကြယ္ေလး ေနေနတာ။ ေကာင္ေလးေတြကလဲ ၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ နန္းကလဲ ဘာေကာင္ေတြလဲ ဆိုတဲ့ အထာနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးေနတာ။ တ၀မ္းပူကလဲ နန္းေနာက္ကိုပဲ မရရေအာင္ ကာထားတာ။ အဲ... ေကာင္ေလးေတြ ထျပန္သြားေတာ့မွ.. “မႀကီး အဲဒါ ငါတို႔ အတန္းထဲက အီးစီ ” တဲ့။ စကားေျပာရမွာ၊ ႏႈတ္ဆက္ရမွာ ေၾကာက္လို႔ေလ..။ ထို႔သို႔ တ၀မ္းပူ။

အမွတ္တရေတြ မ်ားလြန္းလို႔ အပိုင္း ခြဲထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

1 comment:

ေမာင္ဘႀကိဳင္ said...

တဝမ္းပူေလး ခ်စ္စရာ
သူမွာ႔ အစားပုပ္အစ္မရွိ...