Pages

Sunday, June 6, 2010

ငယ္ငယ္တုန္းကလို

နန္းမွာ ခ်ိဳႀကီးလို႔ ေခၚတဲ့ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ညီအစ္မအရင္းလို ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေပါ့။ နန္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္က သိပ္ေတာ့ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ မဟုတ္ဘူး။ ေဘာလံုးကန္လိုက္၊ ရန္ျဖစ္လုိက္၊ ေဗ်ာက္ေဖာက္လိုက္၊ ဂိမ္းေဆာ့လိုက္ ေပါ့။ နန္းတို႔ တက္တဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းရဲ့ ေနာက္ေဖးအထြက္ တံခါးေပါက္ေဘးမွာ မုန္႔ျပားသလက္ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေလး ရွိတယ္။ ဆန္မႈန္႔ကို ေရေႏြးနဲ႔ေဖာက္ ထန္းလွ်က္ကို က်ိဳၿပီး အိုးခင္းေလးထဲမွာ ထည့္ၿပီး မီးဖုတ္ရတဲ့ အစားအစာမ်ိဳးေလ။ 

နန္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္က အစားလဲ ျပဴးတယ္။ အိမ္က မုန္႔ဖုိး ဘယ္ေလာက္ေပးေပး မေလာက္တတ္ဘူး။ အဲ့ဒီအခါ တိုမိုကိုေလး လို႔ ေခၚတဲ့ နန္း ညီမေလးဆီကေန ပိုက္ဆံေခ်းတတ္တယ္ (ျပန္ေတာ့ မဆပ္ဖူးပါဘူး ဟီး)။ အိမ္က ပိုက္ဆံေတာ့ မသိေအာင္ မယူဖူးဘူး။ မုန္႔စားလို႔လဲ ဘယ္ေတာ့မွ မ၀ဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ဆားခ်က္ၾကတယ္။

ဘယ္လိုမ်ိဳး ဆားခ်က္လဲဆိုေတာ့... နန္းက နန္းတို႔အိမ္ကေန ဆန္ကြဲ (ဇကြဲ ဟု အသံထြက္ပါရန္) ႏွစ္ဗူးေလာက္ကို အိတ္ေလးနဲ႔ ထည့္လာ။ ခ်ိဳႀကီးက သူ႔အိမ္ကေန ဆန္ကြဲ ႏွစ္ဗူးေလာက္ကို အိတ္ေလးနဲ႔ ထည့္လာ။ ၿပီး အဲ့ဒီ ဆန္ကြဲေတြကို မုန္႔ျပားသလက္နဲ႔ လဲစားၾကတယ္ ဟီး။ မီးဖိုေလးေဘးမွာ ငုပ္တုပ္ေလးေတြ ကိုယ္စီထိုင္ၿပီး ဆန္ကြဲနဲ႔ မုန္႔ လဲစားခဲ့ၾကတာကို ခုထိ နန္း သတိရေနမိတုန္းပါ။ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့။

ခုလဲ ငယ္ငယ္တုန္းကလို.....................။

1 comment:

nobelmine said...

ခုေကါ ဆန္ကြဲ လဲျပီ အင္တာနက္ဖုိး ရွာေနေသးလား