Pages

Sunday, May 30, 2010

ခ်စ္သူ႔စကားသည္သာ

လက္ေမာင္းတစ္ခုလံုး ထံုက်င္စြာနဲ႔ ေရႊစင္ ႏိုးထလာေသာအခါ မနက္ ငါးနာရီေက်ာ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ညက ကိုပိုင္ ျပန္အလာကို ေစာင့္ရင္း ကီးဘုတ္ေပၚလက္တင္ ေခါင္းအံုးကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုင္လွ်က္အိပ္ေပ်ာ္ သြားျခင္း ျဖစ္၍ နာေနေသာ ခါးကို လက္သီးဆုပ္ျဖင့္ ေနာက္ျပန္ေျဖရင္း ေရႊစင္ မက္ထပ္ထ ရပ္လုိက္သည္။ အခန္းကို ေ၀့ၾကည့္လုိက္ ေတာ့ မေန႔ကအတိုင္း ဘာမွအရာမယြင္း။ ယုတ္စြအဆံုး ကိုပိုင္ ေလာေလာ ေလာေလာႏွင့္ ပစ္တင္ထားခဲ့ေသာ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါကအစ ဒီအတုိင္းတုိင္း။ သက္ျပင္းတစ္ခ်ကို ရွည္လ်ားစြာ ခ်လိုက္မိသည္။ ဖုန္းကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့လဲ ဘာမွမထူးျခား၊ ေမးလ္ေဘာက္စ္မွာေတာ့ မေဆ့ခ်္ ရွိႏိုင္ေကာင္းပါရဲ့ေလ. ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဖြင့္ၾကည့္ေသာ္လည္းပဲ ဘာမွမရွိ။

မ်က္လံုးကိုမွိတ္ ေခါင္းေမာ့ၿပီး အသက္တစ္ခ်က္၀၀ ရႈလုိက္သည္။ မေန႔က ဘာမ်ားျဖစ္ခဲ့ပါလိမ့္ စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ထိုေန႔က စေနေန႔။ တစ္ၿမိဳ႔တည္းေနၿပီး အလုပ္ကိုယ္စီႏွင့္ မေတြ႔ျဖစ္ေသာ ခ်စ္သူကို တမ္းတလြမ္းဆြတ္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ကိုပိုင္ဆီကို သူမ ထြက္လာခဲ့သည္ပဲ။ မနက္ျဖန္ တနဂၤေႏြ ရံုးပိတ္ရက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိုပိုင္ႏွင့္ တစ္ညလံုး ဂစ္တာတီးမယ္ သီခ်င္းဆိုမယ္ စကားေျပာမယ္ ဆုိသည့္ အေတြးတို႔ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ သူႀကိဳက္တတ္သည့္ သီးစံုပဲဟင္း ခ်က္ေကၽြးရန္ လိုအပ္သည့္ အသီးအႏွံမ်ား ၀ယ္ယူကာ လာခဲ့ေသာ ေရႊစင္အား ေသာ့ပိတ္ထားေသာ အခန္းက ႀကိဳေနခဲ့သည္ မဟုတ္လား။

“အဲ့ဒီ ကိုပိုင္ တစ္ေယာက္ဟာေလ ရံုးပိတ္ရက္လဲ ဘယ္သြားေနမွန္း မသိဘူး ဖုန္းေလး တစ္ခ်က္ မဆက္ခ်င္ရင္ေတာင္ မေဆ့ခ်္ေလးေတာင္ ခ်န္ထား သင့္တယ္ကြာ” ေရႊစင္ ညည္းညဴစြာ တစ္ကိုယ္တည္း ေျပာဆိုရင္း တစ္ေယာက္ တစ္ေခ်ာင္းစီ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ေသာ့ႏွင့္ အခန္းအား ဖြင့္၀င္ လုိက္သည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္နည္းနည္း အခန္းကို အခ်ိန္ယူၿပီး ရွင္းတတ္တဲ့ ကိုပိုင့္အက်င့္ေလး ေၾကာင့္ အခန္းေလးက ရွင္းသန္႔ေနသည္။ ၀ယ္လာသည့္ ပစၥည္းေတြကို မီးဖိုခန္းထဲက စင္ေပၚတင္ၿပီးသည္ႏွင့္ အခန္းျပတင္းေပါက္ေတြကို လိုက္ဖြင့္လုိက္သည္။ သူ ျပန္လာမွပဲ ပူပူေႏြးေႏြး ခ်က္စားမယ္ဆိုသည့္ စိတ္ကူးႏွင့္ ေရႊစင္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ကို ထိုင္လိုက္သည္။


ပို႔စ္အသစ္တင္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ လိုက္ဖတ္လုိက္သည္။ ဖတ္မယ္ဆို ဖတ္စရာေတြက ကုန္မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြယ္။ ကိုပိုင္ကလဲ လာခဲလိုက္တာ။ ေန႔လည္စာေတာင္ အတူတူစားရပါ့မလား မသိ။ အခန္းတံခါးဆီက ေသာ့ဖြင့္သံကို နားစြင့္ရင္းႏွင့္ပဲ စာကိုပဲ ဖတ္ေနလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ “မေဆ့ခ်္ ေရာက္ပါတယ္ရွင့္ ” ဟုေသာ ဖုန္းအလန္းျမည္သံ မဆံုးခင္ပဲ ေရႊစင္ အျမန္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ကိုပိုင့္ဆီက။ “ ေရႊေရ.. ကိုယ္ သင္တန္းမွာ အခ်ိန္ပိုင္း နည္းျပလုပ္ေပးေနရတယ္”
ေၾသာ္.. ဒါေၾကာင့္ အိမ္မွာ မရွိတာကို။ “ကိုပိုင္ေရ ရွင့္ကို ေရႊေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္” ဟုေသာ မေဆ့ခ်္ကို ျပန္ပို႔လုိက္ရသည္။ ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ သူ႔ကိုလိုအပ္ေနေန. အလုပ္ရွိတယ္မလား။ နားလည္ရမည္ေလ။

စာဖတ္ရင္း မ်က္လံုးေညာင္းလာသည္ႏွင့္ နံရံေပၚက သစ္ပင္စိမ္းေလးဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္မိသည္။ ၾကည့္သည္ကေတာ့ သစ္ပင္ပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ေဘးကပ္ရက္က နာရီကပါ ျမင္ကြင္းထဲ ၀င္လာသည္။ အို.. 12 နာရီေက်ာ္ေနၿပီပဲ။ ကိုပိုင္ ေန႔လည္စာလဲ မစားရေသးဘူးပဲ။ အစာအိမ္မေကာင္းေသာ သူ႔ကို နီးစပ္ရာမွာ ၀ယ္စားဖုိ႔ သတိေပးဦးမွပါ။ “ကိုပိုင္ေရ ေန႔လည္စာ ေနာက္က်ေနမယ္ စားလိုက္ဦး” ဟုေသာ မေဆ့ခ်္ကို ပို႔လုိက္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပန္စာေပၚမလာခဲ့။ သူ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ ေနမယ္။ ထပ္ပို႔ေနရင္ စိတ္ဆုိးေနဦးမယ္။ ကဲ စာပဲ ဆက္ဖတ္လိုက္ပါ့ဦးမယ္ေလ။

ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ စာထဲမွာ ေမ်ာေနသလဲဆို အခန္းေသာ့ဖြင့္သံလဲ မၾကား အနားေရာက္လာသံလဲ ေရႊစင္ မၾကားလိုက္ပါ။ ေနာက္ေက်ာကေန သိုင္းဖက္ကာ “ေရႊ ေရာက္ေနတာလား” ဆိုမွ ကိုပိုင္ ျပန္လာမွန္း သိလုိက္သည္။
“ဟုတ္ ကိုုုုုုုုုုပိုင့္အနားမွာ ေနမလို႔ေလ ေန႔လည္စာ အဲ ဟုတ္ေတာ့၀ူး ညစာအတူခ်က္စားမယ္ေလ ေနာ္”
“အိုေခေလ.. ခဏေစာင့္ ကိုပိုင္ ေရခ်ိဳးလိုက္ဦးမယ္ ေနာ္ ေရႊ”
“ဟုတ္. ေရခ်ိဳးမၾကာေစနဲ႔ေနာ္ ဘယ္အကႌ်၀တ္မွာလဲ ေရႊထုတ္ထားေပးမယ္”
“အင္း........ အျပာနဲ႔ အနက္စင္းရွပ္အကႌ်ေလး ၀တ္မယ္ ေဘာင္းဘီကေတာ့ ဂ်င္းတစ္ထည္ထည္ေပါ့”
ေျပာရင္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း၀င္သြားေသာ ကိုပိုင့္ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္ကာ ေရႊစင္ၿပံဳးမိသည္။

သူေျပာေသာ အ၀တ္မ်ားကို အဆင့္သင့္ထုတ္ထားေပးရင္း.. သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ေကာက္ဖတ္ ေနလိုက္သည္။ မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပဲ ကိုပိုင္ ျပန္ထြက္လာသည္။ ၾကားသားမိုးႀကိဳး ေရခ်ိဳးတာ ဒီတစ္ခါပဲ ျမန္ဖူးတယ္။ အင္းေလ ဒီရံုးပိတ္ရက္ေလးပဲ အတူရွိရတာ မလား။ အခ်ိန္ကို အဲလိုခိုးမွပဲ ျဖစ္မယ္။ အေတြးႏွင့္ ၿပံဳးေနေသာ ေရႊစင့္အနားကို ကိုပိုင္ေရာက္လာသည္။
“ဟိတ္ ေကာင္မေလး ဘာေတြၿပံဳးေနတာလဲ မွန္မွန္ေျဖ”
“ကိုပိုင္ ေရခ်ိဳးတာ ျမန္လြန္းလို႔ေလ”
“အင္း... ခ်ိန္းထားတာ ရွိေသးလို႔ကြ ဟိုေကာင္ေတြနဲ႔ ေဘာလံုးကန္ဖို႔ေလ..”

ကိုပိုင့္စကား အဆံုးမွာ ေခတၱမွ် ေရႊစင္ ဆြ႔ံအသြားသည္။ ဒါဆို ေဘာလံုးကန္ဖို႔အတြက္ ေရႊစင္ အခ်ိန္ဖဲ့ေပးရဦးမည္ေပါ့ အဲဒီ့သေဘာ။ သက္ျပင္းတစ္ခုကို ကိုပိုင္မသိေအာင္ ဖြဖြ ခ်လိုက္သည္။
“ေအာ.. ဒါဆို ကိုပိုင္ ေဘာလံုးကန္သြားတုန္း ေရႊ ပဲဟင္းခ်တ္ထားလိုက္မယ္ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ေနာ္”
“ ဟုတ္ ေရႊ.. ”
“ဂရုလဲ စိုက္ဦးေနာ ္ ကိုပိုင္”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေရႊရ”
“အာ ရွင့္ကို စိတ္ပူလုိ႔ေပါ့ ရွင္ရယ္ ထိမွာ ခိုက္မွာ စိုးလို႔ေပါ့”
“ေအာ္ အင္း အင္း ကဲ ကုိယ္သြားမယ္ အာ ၀ါး ေပးဦး”
“ေခါင္း ငံု႔ေပး” ကိုပိုင့္ထက္ ရွစ္လက္မေလာက္ နိမ့္ေသာ သူမ သူ ေခါင္းငံု႔မွပဲ နမ္းဖို႔ အဆင္ေျပပါသည္။


“အရပ္ကလဲကြာ ပုလိုက္တာ” ဟု ေနာက္ေျပာင္ကာ သူ ေခါင္းကို ေစာင္းငဲ့ေပးပါသည္။
“အဲ ဒီည မင္းတို႔ ခ်ယ္လ္ျပာေတြနဲ႔ ကိုယ္တို႔ သူရဲနီေတြနဲ႔ ပြဲရွိတယ္ ေလာင္းဦးမလား” သူ႔ပုခံုးကို အားယူဆုပ္ကိုင္ကာ နမ္းဖို႔ျပင္ေနေသာ ေရႊစင့္ကို ေျပာလိုက္ျခင္းပါ။
“ကဲ ကၽြန္မ ရွင့္ကို နမ္းရမလား.. ဒါမွမဟုတ္ ေဘာလံုးပြဲေၾကာင္း ေျပာရမလား”
“အာ ဒါ ေမးေနစရာလား လစ္ေတာ့မွာပါဆို ကဲ ျမန္ျမန္နမ္း”
စူပုတ္ပုတ္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ေရႊစင္ သူ႔ကို မမွီတမွီ နမ္းလိုက္သည္။
“လိုခ်င္တာရေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ မ်က္ႏွာ၊ အၿပံဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေရႊစင့္အား အနမ္းတစ္ခ်က္ေပးရင္း အေျပးထြက္သြားေတာ့သည္။

သူထြက္သြားသည္ႏွင့္ ပဲဟင္းခ်က္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖတ္ေတာက္ေဆးေၾကာကာ ဟင္းအိုးတည္ထားလုိက္သည္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ ျပန္ထိုင္ကာ သတင္းတစ္ခ်ိဳ႔ကို လိုက္ဖတ္ေနသည္။ ခုက ႏွစ္နာရီခြဲ.. ေဘာလံုးကန္တာက ႏွစ္နာရီ သြားတာျပန္တာနဲ႔ဆို ငါးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ျပန္လာမည္ပင္။ အဲ့အခ်ိန္ဆို ပဲဟင္းကလဲ အေနေတာ္ပင္။ သတင္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးဖို႔ပင္ အခ်ိန္ရသည္။ ေရႊစင္ သတင္းတစ္ပုဒ္အား အၾကမ္းေရးေနလုိက္သည္။ ကိုပိုင္ ျပန္လာတာနဲ႔ သူ႔ကို ဖတ္ခိုင္းၿပီး လိုအပ္တာ ျပင္ဆင္ခိုင္းမည္။

ငါးနာရီေလးဆယ့္ငါး...။

ဒီအခ်ိန္ဆို ျပန္လာသင့္ၿပီေလ ကိုပိုင္ရယ္..။ နာရီကို မလိုတမာစြာ ၾကည့္ရင္း ေရႊစင္ ေတြးမိသည္။ ခ်စ္သူ႔အနားေနခ်င္လို႔ ေရာက္လာခဲ့ေသာ သူမကို စာနာသင့္တယ္မဟုတ္လား ကိုပိုင္ရယ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔၏ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေလး နည္းနည္းေလးအတြင္းမွာေတာ့ သူ ၀ါသနာပါသည့္ ေဘာလံုးကစားနည္းကို ကစားခ်င္မွာေပါ့ေလ။ နားလည္ရမွာပဲေပါ့။ ေဘာလံုးကစားနည္း.......။ ခုမွ ေတြးမိသည္။ ခ်ယ္လ္ဆီးႏွင့္ မန္ယူ ပြဲရွိသည္ ဘယ္အခ်ိန္ပါလိမ့္။ ဆိုဒ္လိပ္စာတစ္ခုကို ရိုက္ထည့္ၿပီး ပြဲစဥ္ဇယားကို ၾကည့္ကာမွပဲ ေရႊစင္သေဘာေပါက္ေတာ့သည္။

ေျခာက္နာရီဆယ့္ငါးမိနစ္တြင္ ေဘာလံုးပြဲ ရွိေနသည္။ အြန္လိုင္းကေန ၾကည့္ရတာ အားမရေသာ ကိုပိုင္တစ္ေယာက္ ေဘာလံုးပြဲ ရွိတိုင္း ထမင္းဆုိင္မွာပဲ ထမင္းစားရင္း ၾကည့္တတ္သည္ေလ။ အင္း... ဒီအတိုင္းဆို ေဘာလံုးပြဲၿပီးမွပဲ ျပန္လာမယ္ ထင္ပါရဲ့ေလ။အင္း သူ ျပန္မလာခင္ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ထားႏွင့္ေတာ့ သူျပန္လာတဲ့အခါ အဆင္သင့္ ျဖစ္တာေပါ့ကြယ္။ လက္ကိုင္အိတ္ထဲသို႔ ပုိက္ဆံအိတ္ကို ပစ္ထည့္၊ ေကာက္လြယ္ကာ အခန္းေသာ့ပိတ္ၿပီး ေရႊစင္ထြက္လာလိုက္သည္။ ဟိုရက္က ပို႔ထားေသာ စာမူေလး ပါမပါ သြားေမးမည္။ ကိုပိုင့္ထက္ အရင္ေတာ့ ျပန္ေရာက္မည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကိုအစိုးမရေသာ ကိုပိုင္က ပြဲမၿပီးခင္ ျပန္ထြက္လာလို႔ မေတြ႔ရင္ စိတ္တုိေနဦးမယ္။

ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။ စက္ပိ္တ္ထားသည္။ ေရႊစင္ စိတ္နာနာႏွင့္ပင္ ႏႈတ္ခမ္းကိုက္မိသည္။ ဖြင့္တာနဲ႔ သိေအာင္ မေဆ့ခ်္တစ္ခု ပို႔လုိက္သည္။ ၿပီး ေျခလွမ္းကို သြက္သြက္လွမ္းကာ မဂၢဇင္းတိုက္တစ္ခုဆီ ထြက္လာလုိက္သည္။ ေရာက္သည္ႏွင့္ ေမးစရာရွိတာေမး ဖတ္စရာရွိတာဖတ္ကာ ျမန္ျမန္ပင္ ျပန္လာလိုက္သည္။ ကိုပိုင္ ေရာက္မလာေသးပါ။ စာဖတ္ရင္းပဲ ေစာင့္ရပါဦးမည္။

ရွစ္နာရီဆယ့္ငါး...။

ေဘာလံုးပြဲအေျခအေနကို အြန္လိုင္းေပၚရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို လွမ္းေမးလိုက္သည္။ 2 း 1။ အိုး.. ခ်ယ္လ္ဆီးကြ။
၀မ္းသာအားရ ေရႊစင္ ေအာ္လုိက္မိၿပီးမွ ျပန္ၿငိမ္သြားရသည္။ အင္း ဒါကလဲ ျပႆနာတစ္ခုပဲ။ ေရႊစင္က ခ်ယ္လ္ဆီးဖန္ ကိုပိုင္က မန္ယူဖန္ ျဖစ္ေနသည္ေလ။ ခ်စ္သူျဖစ္ခါစက သူ႔ကိုခ်စ္လွ်င္ သူ႔အသင္းကို လိုက္အားေပးရမည္ဟု ေျပာသျဖင့္ စကားမ်ားခဲ့ရတာကို သတိရမိသည္။ အင္း ရ႔ံႈးျပန္လာမည့္ ကိုပိုင္ရဲ့ စူပုတ္ပုတ္မ်က္ႏွာကို မွန္းဆၾကည့္ရင္း ေရႊစင္ အေပ်ာ္ေလး ေပ်ာက္သြားရသည္။

နာရီကို ၾကည့္လိုက္ အခန္းတံခါးဆီ ၾကည့္လိုက္ႏွင့္ ေရႊစင္ ကိုပိုင့္အား ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ လြမ္းလွၿပီကြာ ျပန္လာေပးပါေတာ့ ဟုလဲ စိတ္ထဲမွ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာဆိုေနမိသည္။ ထို႔သုိ႔ ေမွ်ာ္ရင္း ေမွ်ာ္ရင္းႏွင့္ပင္ ကီးဘုတ္ေပၚမွာ လက္ေမာင္းတင္ ေခါင္းအံုးၿပီး ေရႊစင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားရျခင္း ျဖစ္သည္။

မနက္လင္းၿပီ ကိုပုိင္ရယ္.. ရွင္ ျပန္မလာခဲ့ဘူးေပါ့။ ေရႊစင္ ရင္ထဲမွာ တစ္စံုုတစ္ခုကို ခံစားလုိက္ရသည္။ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေသာက္ မုန္႔တစ္ခ်ပ္ ယူစားကာ သူမ အခန္းကို ေသာ့ပိတ္သည္။ ေလွကားသံုထစ္ေလာက္ ဆင္းၿပီးခါမွ သတိရလာသျဖင့္ ျပန္တက္. စာရြက္ထုတ္ကာ..
“သူ႔အတြက္.. ကၽြန္မ < ဂိမ္း < ေဘာလံုး < သူငယ္ခ်င္း < အလုပ္ ” ဟု ေရးထားခဲ့လုိက္သည္။ ဟုတ္သည္ေလ.. အရာအားလံုးက ေရႊစင္ထက္ အေရးႀကီးေနသည္ပဲ။ သံုးရက္ေလာက္ေတာ့ စိတ္ေကာက္ေနလိုက္ဦးမယ္ကြယ္။
တစ္ေနကုန္ စာဖတ္လုိက္.. သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဖုန္းေျပာလုိက္ ႏွင့္ အခ်ိန္ကို ကုန္ဆံုးေနရေပမယ့္ သူ႔ဆီက ဖုန္းသံကိုသာ ေစာင့္ေနမိသည္။ သို႔ေသာ္.. တနဂၤေႏြသာ ကုန္ဆံုးသြားတယ္ ကိုပိုင္ဆိုေသာ သူ ေရာက္မလာခဲ့ေတာ့။

တနၤလာေန႔...။

အလုပ္စားပြဲမွာ ထိုင္ေနေသာ ေရႊစင္ စိတ္ကို ၀င္စားေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး စာရင္းေတြ တြက္ေနရေပမယ့္ ဖုန္းျမည္သံပဲ စိတ္ေစာစြာ ၾကားေယာင္ေနသည္။ တကယ္ဆို သူေခ်ာ့သင့္ၿပီလားလို႔ကြယ္.. ေခ်ာ့တဲ့အခ်ိန္ကေန သံုးရက္ေနမွ ေျပမယ္ တကယ္ စိတ္ဆုိးတယ္။ ေတြးရင္း ႏႈတ္ခမ္းကပါ မဲ့လာသည္။
%#^&....XXXXX
ဖုန္းျမည္လာသည္။ နံပါတ္ကို ၾကည့္ေတာ့ ကိုပိုင္။ ေရႊစင္ ၿပံဳးလိုက္မိသည္ ထင္သည္။ ႏွစ္ရက္ဆိုရင္ ျပန္ေျပလုိက္ေတာ့မယ္ကြယ္။ ကၽြန္မ ရွင့္ကို လြမ္းလွၿ႔ပီ။

“ေရႊ ဘာေရးထားခဲ့တာလဲ ဟင္”
“ရွင္ေနာ္ သိသိရက္နဲ႔ လာေမးမေနနဲ႔ ကၽြန္မကို ေဒါသထြက္ေအာင္ မလုပ္နဲ႔ေနာ္”
“မဟုတ္ပါဘူး ေရႊရာ တကယ္နားမလည္လို႔ ေမးတာပါ”
“ရွင့္အတြက္ ကၽြန္မထက္ အရာအားလံုးက ပိုအေရးႀကီးတယ္မဟုတ္လား အဲဒါ့ေရးထားတာ” သံုးရက္က ငါးရက္တိုးရေတာ့မယ္ ထင္တယ္။
“ဟုတ္ေသးပါဘူး ေရႊရာ အရာအားလံုးက ဘယ္ေလာက္ပဲ အေရးႀကီးႀကီး ကၽြန္မဆိုတာဆီကိုပဲ ဦးတည္ေနတာပါကြ ျပန္ၾကည့္ပါဦး ကိုယ္ေရးတာေလးကို”

ကၽြန္မကို မ်က္ေစ့လည္ေအာင္ သူလုပ္ေတာ့မယ္ သိတယ္။ ဒါ ရွင္လုပ္ေနက်။ ေရႊစင္စိတ္ေကာက္ အေနအထားကေန အျပစ္ၾကံဖန္ရွာမယ္.. ၿပီး သူက တစ္ျပန္ျပန္ေကာက္မယ္ အဲဒီ့ပံုစံ။
“ရွင္ေနာ္ စကားတတ္တိုင္း လာမပတ္နဲ႔” ေျပာသာေျပာေနရသည္ သူ႔ကို လြမ္းသည့္စိတ္က အသံၾကားမွ ပိုတိုးလာသည္။ တစ္ရက္ေလာက္ ေကာက္ၿပီးရင္ ေျပပါေတာ့မယ္ကြယ္။
“ ေရႊကလဲကြာ ကိုယ့္အတြက္က အရာအားလံုးထက္ ေရႊက ပိုအေရးႀကီးတာပါကြ ေနာ္”
မဟုတ္မွန္းလဲ သိသိရက္ႏွင့္.... ခံထားရတာလဲ ရွိရက္ႏွင့္ပင္.. ေရႊစင္တစ္ေယာက္ ဒီအေျပာေလးနဲ႔ ကိုပိုင့္ဆီမွာ က်ရံႈးရျပန္ပါသည္။
“ေနာ္.. ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္ေျပာဦးေလ ကိုယ္ အရမ္းလြမ္းေနတာကြ..”

ခ်စ္သူ႔စကားသည္သာ အတည္မဟုတ္လား ေရႊစင္ရယ္ တင္းမထားႏိုင္ပဲႏွင့္ ..........။

“ဟုတ္ ေရႊေလ ကိုပိုင့္ကို အ......... ရမ္း......... ခ်စ္တာပဲ”

ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္
ရင္ၿငိမ္းပန္း(ပခုကၠဴ)

No comments: